กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 29 คุยเรื่องค่าชดเชย 2
ในที่สุดหลี่สือถานที่คุกเข่าอยู่บนพื้นก็เริ่มฟื้นแรงขึ้นมาบ้าง พอได้ยินคำพูดของหัวหน้าทีม เหงื่อเย็นบนหน้าก็ไหลพราก เขาไปอำเภอบ่อย ย่อมรู้ดีว่าอำเภอจัดการคดีแบบนี้ยังไง ถ้าตัวเองกับแม่ถูกหัวหน้าทีมส่งไปพร้อมกับมีคนมากมายเป็นพยาน พวกเขาคงหนีไม่พ้นโทษยิงเป้า ตอนนี้เขาไม่สนใจความเจ็บปวดตามร่างกายแล้ว ได้แต่ตะโกนอย่างยากลำบาก “พ่อ ผมไม่ไปอำเภอ รีบชดใช้ให้พวกเขาเถอะ จะเรียกเท่าไรก็จ่าย”