บทที่ 25 ตะลุมบอน

บทที่ 25 ตะลุมบอน

จริงอย่างที่คิด ในโรงอาหารที่อยู่ไม่ไกลนัก มีคนได้ยินเสียงร้องแว่ว ๆ เขายังพึมพำด้วยว่าลูกบ้านไหนโดนตี ถึงได้ร้องโหยหวนชวนขนลุกขนาดนี้

จั่วต้าหยาได้ยินเข้าก็อุทาน “แย่แล้ว นั่นเสียงน้องสี่บ้านฉัน” พูดจบนางก็โยนทัพพีทิ้ง ย่ำเท้าเล็ก ๆ วิ่งกลับบ้านสุดชีวิตราวกับติดล้อไฟ พอคนข้างหลังรู้ว่าเกิดเรื่องกับน้องสี่บ้านแม่เฒ่าจั่ว ต่างก็วางของในมือลงแล้ววิ่งตามไปยังบ้านนางกันหมด พอข่าวแพร่จากปากหนึ่งไปอีกสิบปาก ไม่นานระหว่างทางก็เห็นภาพชวนตะลึง หญิงชราวิ่งนำหน้าโดยย่ำเท้าเล็ก ๆ ตามหลังมีลูกสะใภ้สาว ๆ กับนายท่านตัวโตกลุ่มหนึ่งวิ่งไล่ตาม