บทที่ 22 ฉันอยากกินแป้งขาว

บทที่ 22 ฉันอยากกินแป้งขาว

“แม่ แม่ซื้อให้ฉันจริง ๆ เหรอ?” หยวนซือทำหน้าไม่อยากเชื่อ

“ก็ใช่น่ะสิ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอบอกว่าอาจารย์ของเธอก็ใช้ของแบบนี้ แม่ไม่มีทางยอมเสียเงินเปล่า ๆ แบบนี้หรอก ไม่เห็นสายตาที่ลูกพี่ลูกน้องซุ่นจื่อมองแม่หรือไง” หญิงชรานึกถึงสีหน้าไม่อยากเชื่อของหลานชายแล้วก็เบ้ปาก ดูถูกว่าเธอซื้อไม่ไหวหรือไง หญิงชราอย่างเธอมีเงินถมเถ “คิดว่าฉันไม่มีเงินหรือไง ปกติฉันแค่ไม่ใช้ ถ้าเอาเงินทั้งหมดออกมาซื้อของพวกนี้เล่น ก็กลบเขามิดได้เลย”

ที่จริงท่านผู้เฒ่าเข้าใจอีกฝ่ายผิดไปมาก เขาไม่ได้ดูถูกเธอ แต่ตกใจที่เห็นเธอใช้เงินฟุ่มเฟือยขนาดนี้ต่างหาก