บทที่ 18 นี่มันมหัศจรรย์จริง ๆ

บทที่ 18 นี่มันมหัศจรรย์จริง ๆ

ยามแสงอาทิตย์อัสดงสาดลงเต็มท้องทุ่งข้าวสาลี เงาร่างเล็ก ๆ ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่ปากทางเข้าหมู่บ้านตระกูลหลี่

ตั้งแต่ออกจากงาน จั่วต้าหยาก็นั่งกระสับกระส่ายอยู่ใต้ต้นไทรใหญ่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน มือหนึ่งบิดเปียผมไปพลาง คุยกับหญิงชราสองสามคนข้าง ๆ อย่างใจลอยไปพลาง ดวงตายังคอยมองไปทางปากหมู่บ้านไม่หยุด ถึงจะรู้ว่าน้องสี่ไปพบอาจารย์ ไม่มีทางเกิดเรื่องอะไร แต่คนเป็นแม่ก็เป็นแบบนี้ ชอบกังวลเรื่องไม่เป็นเรื่อง

ในที่สุดก็เห็นเงาร่างเล็ก ๆ เดินมาเลือนราง หญิงชราทิ้งฟางข้าวสาลีในมือแล้วลุกยืนทันที เท้าเล็ก ๆ ก้าวเร็วรี่ไปทางปากหมู่บ้าน