กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 4 ฉันจะบำเพ็ญเพียร
หลังจากนั้นหยวนซือก็ไม่ยอมให้ใครช่วยอีก เธอถือแป้งสาลีขาวครึ่งชามเล็กที่หลี่หยวนอ้ายตักให้ ไปจุดไฟต้มน้ำที่โถงกลางเรือนด้วยตัวเอง แล้วทำซุปแป้งหยด
ทางนี้กำลังวุ่นวายกันอย่างคึกคัก กลิ่นหอมจากการทำอาหารคงลอยไปทั่วบ้าน หลี่อ้ายจวินที่อยู่ในห้องโน้นจึงถูกกลิ่นหอมล่อให้เดินเข้ามา ดวงตาเป็นประกายจ้องซุปแป้งหยดในหม้อ ท่าทางเหมือนหมาฮัสกี้ตัวหนึ่ง แลบลิ้นนั่งยอง ๆ รออยู่หน้าเตา
“ฉันก็อยากกิน” หลี่อ้ายจวินร้องโวยวายอย่างทนไม่ไหว