กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
ฟังเฟิงอวิ๋นเอ้อร์บรรยายเช่นนี้ ผู้อาวุโสหกก็นึกถึงอินฮ่าวที่สวมใบหน้าอาเยวี่ยนขึ้นมาทันที สะดุ้งเยือกทั้งตัว รีบเอ่ยต่อว่า “ไม่ได้ ไม่ได้ เด็ดขาด ฉันจะปล่อยให้เรื่องน่ากลัวขนาดนี้เกิดขึ้นเด็ดขาด”
ผู้อาวุโสหกกัดฟันกรอด กระทืบเท้าครั้งหนึ่ง ออกโรงด้วยตัวเอง โดยอ้างว่ามีเรื่องสำคัญ ล่ออาเยวี่ยนไปยังหลังเขา
ต้นเดือนห้า ต้นฤดูร้อน หลังเขามีเงาไม้พลิ้วไหว น้ำในแม่น้ำไหลริน ดอกไม้บานสะพรั่งหลากสี นกน้อยบินโฉบระบำ
ผู้อาวุโสหกยืนอยู่ที่สูง กวัดแกว่งแขนอย่างอาจหาญ “อาเยวี่ยน ดูทิวทัศน์หลังเขาของพวกเราสิ สวยงามแค่ไหน! เธออย่าเอาแต่ต่อยอะไรนั่นทั้งวัน ฝึกพลังภายในไร้สาระนั่นอีกเลย ว่างก็ออกมาเดินชมรอบ ๆ บ้าง ฝึกกายบำรุงใจก็ยังดี……”