กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
อาเยวี่ยนตื่นตระหนก บันทึกความรู้เรื่องการวินิจฉัยและรักษากระดูกหักนับไม่ถ้วนพัดผ่านเข้ามาในสมอง แต่เมื่อเธอยื่นมือทั้งสองออกไป กลับคิดไม่ออกว่าควรใช้วิธีใดช่วยหลี่จิ่งจัดการ
อ่านตำราทะลุหมื่นเล่ม พอถึงคราวใช้จึงได้รู้ว่าตนรู้มาน้อย อาเยวี่ยนร้อนใจจนคิ้วขมวดแน่น แต่ยิ่งร้อนใจก็ยิ่งไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร น้ำตาก็ไหลเอ่อขึ้นมาในเบ้าตาโดยไม่รู้ตัว
หลี่จิ่งเจ็บใจแทนจนทนไม่ไหว รีบเอ่ยติด ๆ ว่า “ฉันก็ไม่ได้เจ็บมากนัก อาเยวี่ยน ไม่ต้องกลัว ไม่เป็นไร พวกเรากลับไปก่อนเถอะ ผู้อาวุโสทั้งหลายแค่ขยับนิ้วมือก็รักษาฉันหายได้แล้ว”