กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
หลี่จิ่งเอ่ยถึงความข้องใจในใจของอินฮ่าว เฟิงอวิ๋นเอ้อร์ฟังแล้วถึงกับพูดไม่ออก หันไปหาอินฮ่าวที่หน้าแดงก่ำเอ่ยว่า “จะเรียนหรือไม่เรียน ขึ้นอยู่กับใจของตัวเอง ที่ใดที่ใจมุ่งไป แม้สวมรองเท้าฟางเรียบง่ายก็ยังต้องไป ชีวิตเปรียบดั่งการเดินทางทวนกระแส แม้เป็นเรือลำน้อยก็ยังต้องออกเรือไปข้างหน้า”
อินฮ่าวเกาหัว งุนงงยิ่งกว่าเดิม “หมายความว่าอะไร”
“สมองอย่างนาย ยังจะคิดอะไรเรื่อยเปื่อย รีบไปล้างหน้าเข้านอนได้แล้ว” เฟิงอวิ๋นเอ้อร์ส่ายหน้าอย่างรังเกียจ อุ้มอาเยวี่ยนขึ้น จับเสี่ยวไป๋ แล้วหันหลังเดินจากไป
อินฮ่าวมองหลี่จิ่งด้วยสีหน้าอกอ้างน้อยใจ เขาก็รู้หนังสือเหมือนกันไม่ใช่หรือ ไฉนไม่พูดต้าไป๋ ต้องมาถ้อยคำสวยหรูด้วย