ตอนที่ 19 ตบหน้า

แป๊ะ อินฮ่าวขาอ่อนทรุดกลับไปนั่งลงกับพื้น หน้าซีดเผือดเหมือนคนตาย หมูก็ไม่ใช่หมู หมาก็ไม่ใช่หมา จับเสือมาเลี้ยงเป็นแมว คนพวกนี้ของตำหนักเทียนจิ้ง มีใครปกติสักคนไหมเนี่ย

เห็นอินฮ่าวเป็นแบบนี้ หลี่จิ่งก็รู้สึกสมดุลขึ้น คนที่ถูกบั่นทอนกำลังใจไม่ใช่แค่เขาคนเดียว มีคนเป็นเพื่อนก็รู้สึกสบายใจขึ้นเยอะ

พอถึงเวลาอาหารเย็น มองดูเนื้อสัตว์เต็มโต๊ะ อินฮ่าวก็อดไม่ได้ที่จะขยี้ตา นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาที่ตำหนักเทียนจิ้งนานขนาดนี้แล้วได้เห็นเนื้อ!

“ที่แท้พวกคุณไม่กินเจกันหรือ” อินฮ่าวคีบเนื้อไก่ป่าขึ้นมาชิ้นหนึ่ง ซาบซึ้งจนเกือบร้องไห้ เนื้อ เนื้อชิ้นใหญ่ ๆ ไม่ได้เจอกันนาน คิดถึงมาก