บทที่ 400 การเข่นฆ่า

บทที่ 400 การเข่นฆ่า

"นี่มันกฎกาลเวลา... ไม่สิ เป็นกฎความเป็นตาย รังสรรค์ปฐมกาลของแกก้าวหน้าถึงขั้นควบคุมความงอกงามและร่วงโรยของสรรพสิ่งได้แล้วงั้นเหรอเนี่ย ฮ่าๆๆ..."

ภายใต้สายตาของเนตรสังสาระแห่งอวี๋จื้อปัว ร่างกายของวานรมารแก่ชราลงอย่างรวดเร็วจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ร่างกายที่เคยดำขลับตึงแน่นกลับหย่อนคล้อยราวกับหนังไก่ วานรทั้งร่างดูราวกับกำลังจะก้าวเข้าสู่บั้นปลายแห่งชีวิต

แม้กระทั่งกลิ่นอายพลังที่แผ่ออกมาจากร่างก็ยังอ่อนระโหยโรยแรงอย่างยิ่ง เปลวไฟแห่งชีวิตริบหรี่ดั่งเทียนใกล้ดับที่พร้อมจะมอดดับลงได้ทุกเมื่อ

ทว่าสีหน้าของมันกลับไม่ตกใจแต่กลับยินดี ดวงตาขุ่นมัวทั้งสองข้างฉายแววความโลภออกมาอย่างชัดเจน

วินาทีถัดมา ก็ได้ยินเสียง "หึ่ง" ดังขึ้น