บทที่ 383 รอยแยก

บทที่ 383 รอยแยก

ดอกไม้มารกินคนขนาดยักษ์แผ่กลิ่นอายวิถีมารอันน่าสะพรึงกลัวออกมา ปากมหึมาที่อ้ากว้างของมันมีเขี้ยวสีขาวโพลนแหลมคม ทั้งยังแฝงพลังแห่งการพันธนาการสะกดข่มเอาไว้

หากเป็นเผ่ามารทั่วไปตกเข้าไปในปากเช่นนี้ ย่อมถูกสะกดพลังความสามารถทั้งหมดไว้ในทันที จากนั้นก็ถูกย่อยสลายกลายเป็นต้นกำเนิดวิถีมารดั้งเดิมอย่างรวดเร็ว

ทว่ามารฟ้าโยวไม่ใช่ปีศาจมารดาษดื่นทั่วไป

ในชั่วพริบตาที่ดอกไม้มารกินคนปรากฏตัว บนร่างของเขาก็พลันพลุ่งพล่านไปด้วยปราณมารดำขลับเข้มข้นดั่งน้ำหมึก ก่อนจะกลั่นตัวเป็นเงาร่างหัวอสูรยักษ์อันดุร้ายน่าเกรงขามที่แผดเสียงคำรามอันไร้สุ้มเสียงออกมา

คลื่นพลังระลอกมหึมาแผ่กระจายออกจากศูนย์กลางเสียงคำรามของอสูร กวาดซัดไปทั่วทุกทิศทาง

ส่วนดอกไม้มารกินคนซึ่งรับแรงปะทะเป็นรายแรกและเผชิญหน้ากับคลื่นพลังนั้นโดยตรง พลันส่งเสียงแตกร้าวแหลกสลายออกมาทันควัน ร่างมหึมาทั้งร่างแตกสลายกลายเป็นผุยผงท่ามกลางหยาดเลือดมารที่สาดกระเซ็นไปทั่วท้องฟ้า