บทที่ 337 ตกอยู่ในภวังค์ความคิด

บทที่ 337 ตกอยู่ในภวังค์ความคิด

"เชี่ย!" เฉินป๋อที่ถูกตบไหล่สะดุ้งโหยง พอได้สติหันกลับมาเห็นว่าเป็นอวี๋จื้อปัว ก็บ่นอุบทันที "ปัวปัว ทำไมนายถึงได้ผลุบๆ โผล่ๆ แบบนี้เนี่ย จะทำให้คนตกใจตายรึไง!"

"อย่ามา!" อวี๋จื้อปัวบีบไหล่เขาอย่างหมั่นไส้ก่อนจะเอามือลง "คนอย่างแกที่กล้าไปป่าช้าไร้ญาติกลางดึกกลางดื่น ยังจะมีใครทำให้แกตกใจได้อีกเรอะ?"

"พูดถึงเรื่องนี้ ตั้งแต่มังกรทองชะตาชาติปรากฏตัวขึ้น ชะตาวาสนาก็คอยคุ้มครองประเทศหลงกัว ทำให้พวกผีในป่าช้าไร้ญาติลดน้อยลง จนฉันขาดกิจกรรมบันเทิงใจไปเยอะเลย" สีหน้าของเฉินป๋อฉายแววเสียดายเล็กน้อย

อวี๋จื้อปัวมองเขาด้วยสีหน้าพิลึก: เจ้าหมอนี่ไปเรียนมหาวิทยาลัยพลังพิเศษ คงไม่ใช่เพื่อหาโอกาสไปต่างประเทศแล้วไปล่าท้าผีหรอกนะ?

ต้องรู้ไว้ก่อนว่าไอ้หมอนี่เฉินป๋อมีความสนใจในเรื่องภูตผีวิญญาณสูงเกินธรรมดา