บทที่ 299 มองตาฉันแล้วคุณจะรู้เอง

บทที่ 299 มองตาฉันแล้วคุณจะรู้เอง

"ถ้าสถานที่ที่เธอไปถึงเป็นมิติใดมิติหนึ่งบนชีพจรภพของโลก นั่นก็แสดงว่าชีพจรภพถูกโกลาหลย่อยห่อหุ้มเอาไว้ มิติข้างในจึงย่อมได้รับผลกระทบไปด้วยไม่มากก็น้อย และในเมื่อมิตินี้สามารถรองรับตัวตนที่ควบคุมกฎเกณฑ์อย่างพี่สามของเธอได้ ก็แสดงว่ามีกฎเกณฑ์โกลาหลส่งผลกระทบอยู่ภายใน ไม่อย่างนั้นมันคงแตกสลายไปนานแล้ว"

หลังจากหวังโส่วอี๋ฟังข้อสันนิษฐานของอวี๋จื้อปัวจบ ก็เอ่ยขึ้นว่า

"บนชีพจรภพมีมิติย่อยอยู่มากเท่าไหร่ก็ไม่อาจรู้ได้ เมื่อกี้ฉันถามปราชญ์เต๋ามาแล้ว พอทำความเข้าใจจึงรู้ว่า มิติประเภทนี้ถูกตั้งชื่อว่ามิติเมล็ดมัสตาร์ดขนาดเล็ก หากนำแต่ละแห่งไปยังแดนบน ย่อมสามารถหลอมสกัดเป็นสมบัติวิเศษเก็บของอันล้ำค่าได้ ขอยกตัวอย่างจากสี่มิติที่เธอไปถึงก็แล้วกัน