บทที่ 297 ใช้ร่างแยกทีทำไมเหมือนลุ้นจับรางวัลเลยเนี่ย

บทที่ 297 ใช้ร่างแยกทีทำไมเหมือนลุ้นจับรางวัลเลยเนี่ย

เมื่อเทียบกับร่างยาวนับหมื่นเมตรของจิ้งจอกสวรรค์ เงาร่างของร่างแยกแต่งหญิงของอวี๋จื้อปัวที่อยู่เบื้องหน้ามันก็ราวกับมดปลวกตัวหนึ่ง ภายใต้การจับจ้องของสายตานั้น ร่างแยกรู้สึกเพียงว่ามีแรงกดดันมหาศาลโถมทับเข้ามา จนทำให้ร่างกายของเขาแทบจะพังทลายสลายไปตรงนั้น แม้แต่วิชาแยกร่างก็ไม่อาจขยับใช้ได้

"เจ้าสามเอ๋ย แม่เองนะลูก จำแม่ไม่ได้แล้วเหรอ" ร่างแยกแต่งหญิงใช้สายตาของแม่แก่ที่มองลูกชาย แล้วกัดฟันพูดออกไป

ทว่าสติสัมปชัญญะของจิ้งจอกสวรรค์ในยามนี้ถูกความบ้าคลั่งกลืนกินไปหมดสิ้นแล้ว มันไม่ให้โอกาสเขาได้ถ่วงเวลาอีกต่อไป แหงนหน้าคำรามลั่นพลางอ้าปากยักษ์พุ่งเข้ามากัดขย้ำเขาทันที