บทที่ 243 เนตรสังสาระของปู่มาดาระ

บทที่ 243 เนตรสังสาระของปู่มาดาระ

หลังจากทั้งสองครอบครัวตกลงกำหนดวันแต่งงานกันเรียบร้อย ด้วยความที่กำหนดการจัดงานคือวันมะรืน เมื่อกินมื้อค่ำวันส่งท้ายปีเก่าเสร็จ ไป๋ฉานอีจึงถูกสามีภรรยาหวังโส่วอี๋พาตัวแยกจากอวี๋จื้อปัวกลับไปยังวิลล่าหรูของตนเอง

"ปัวปัว นายต้องคิดถึงฉันนะ!" ก่อนจะไป ไป๋ฉานอีเอ่ยกับอวี๋จื้อปัวด้วยน้ำเสียงออดอ้อนน่ารัก ดวงตาสีไวน์แดงคู่นั้นเปี่ยมล้นไปด้วยความยินดีและการเฝ้ารอ

"แน่นอนอยู่แล้ว รอผมนะ วันมะรืนผมจะยกขบวนเกี้ยวแปดคนหามไปรับคุณมาเป็นเจ้าสาวที่บ้านให้ได้อย่างสมเกียรติ!" อวี๋จื้อปัวยิ้มพลางกล่าวตอบ ท่ามกลางสายตาของทั้งสองครอบครัวที่มองมา บ้างก็หยอกล้อบ้างก็ปลาบปลื้มยินดี

ในเมื่อตกลงแต่งงานแล้วก็ไม่มีอะไรต้องลังเลชักช้า แม้อวี๋จื้อปัวจะยังอายุน้อย แต่ความรับผิดชอบที่พึงมีก็ไม่ได้ขาดตกบกพร่องไปเลยแม้แต่น้อย ในใจเขายังเริ่มรู้สึกตั้งตารอคอยขึ้นมาเสียด้วยซ้ำ