บทที่ 215 เจ้าหนูตระกูลอุจิวะ

บทที่ 215 เจ้าหนูตระกูลอุจิวะ

ตอนที่สายตาคู่นั้นทอดมองลงมาที่ร่างของหลี่เต้า หลี่เต้าก็ถอนหายใจออกมา เขารู้ดีว่าตัวตนของเขา สุดท้ายก็ยังคงถูกหวังไท่ซวีผู้แข็งแกร่งที่สุดบนดาวดวงนี้ล่วงรู้เข้าจนได้

หลี่เต้าเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นว่าด้านหลังของเงาร่างนั้นเป็นโพรงแสงเจ็ดสี ดูคล้ายกับเป็นช่องทางมิติ ปลายทางของช่องทางนั้นเต็มไปด้วยแสงสีพร่างพรายจนมองไม่ออกว่าเป็นสิ่งใด

และแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากเงาร่างนั้น ก็มากพอที่จะบดขยี้เขาได้เลยทีเดียว

คนผู้นี้ ก็คือหวังไท่ซวีไม่ผิดแน่

ทว่าเขากลับไม่ได้ตื่นตระหนก ประการแรกเป็นเพราะข้อจำกัดของดวงดาวทำให้หวังไท่ซวีไม่สามารถลงมือได้ ประการที่สองคือตัวเขาไม่เคยทำเรื่องชั่วร้าย การลงมือในครั้งนี้ก็เพื่อปกป้องความสงบสุขของประเทศเซี่ยกัว

และยังมีอีกเหตุผลหนึ่ง นั่นก็คือในช่วงที่เขาอยู่ในจุดสูงสุด เขาก็ไม่ได้อ่อนแอกว่าหวังไท่ซวีเลยแม้แต่น้อย

"ประเสริฐ!"

เหนือฟากฟ้าอันไกลโพ้น สายตาของนักพรตผู้นั้นหยุดมองที่ร่างของหลี่เต้าอยู่ครู่หนึ่ง ใบหน้าอันผุดผ่องฉายรอยยิ้มบางๆ ออกมา หลังเอ่ยคำนั้นจบ ร่างนั้นก็เลือนหายลับไปอีกครั้ง

หลี่เต้าจึงหันสายตากลับมามองสุนัขสามหัวแห่งนรกที่กำลังคลานออกมาจากประตูขุมนรกอีกครั้ง