บทที่ 211 พบพ่อแม่ การฟื้นคืน

บทที่ 211 พบพ่อแม่ การฟื้นคืน

"สวัสดีค่ะคุณลุง สวัสดีค่ะคุณป้า!"

ในห้องนั่งเล่นที่สว่างโปร่ง ไป๋ฉานอีสวมชุดกระโปรงยาวสีขาวเรียบร้อยสง่างาม ชายกระโปรงแต่งลูกไม้เผยให้เห็นรองเท้าบูตสั้นประณีตสีขาวลายเงินคู่หนึ่ง เส้นผมดำขลับทิ้งตัวสลวยดั่งน้ำตกจรดเอวบางคอดกิ่วที่กอดได้รอบด้วยมือเดียว ทั้งตัวเธอดูราวกับดอกบัวหิมะในฤดูหนาว งดงามสูงส่งแต่แฝงไว้ด้วยความพลิ้วไหวบริสุทธิ์

เธอถือสุรา บุหรี่ และอาหารเสริมบำรุงสุขภาพที่ห่อไว้อย่างดี ยืนเกร็งๆ อยู่ข้างอวี๋จื้อปัว ทั้งเขินอายทั้งดีใจ คอยเหลือบมองอวี๋จื้อปัวเป็นระยะพร้อมดูสัญญาณจากเขาตลอดเวลา ดวงตาสีแดงไวน์ทอประกายระยิบระยับฉ่ำวาว ชวนให้หลงใหลอย่างบอกไม่ถูก

อวี๋จื้อปัวกระชับมือนุ่มนิ่มในมือแน่นขึ้น มุมปากยกยิ้มขึ้นบางๆ

พ่อกับแม่อวี๋ตอนนั้นถึงกับอึ้งตะลึงงันไปเลย

ทางฝั่งหนิงเฉิงไม่ได้มีค่านิยมแต่งงานเร็วเหมือนบางพื้นที่ห่างไกล คนแถวนี้มักจะแต่งงานกันหลังอายุยี่สิบสามปีไปแล้ว พ่อกับแม่อวี๋คิดไม่ถึงเลยว่าลูกชายที่เพิ่งบรรลุนิติภาวะได้ไม่กี่วัน จะพาผู้หญิงกลับมาบ้านเสียแล้ว แถมยังเป็นเด็กสาวที่ทั้งว่าง่ายและน่ารักขนาดนี้อีก