บทที่ 196 ชีวิตประจำวัน (ตอนควบ 5,000 คำ)

บทที่ 196 ชีวิตประจำวัน (ตอนควบ 5,000 คำ)

เมืองหนิงเฉิงยามพลบค่ำถูกฉาบด้วยแสงสีทองอ่อนๆ ภายใต้แสงอัสดง

ถนนฝู่เฉียน ถนนสายของกิน

บนท้องถนนที่คึกคักจอแจเต็มไปด้วยผู้คนเดินขวักไขว่และเสียงอึกทึกครึกโครม ร้านรวงและแผงลอยสองข้างทางต่างมีลูกค้าแวะเวียนมาอุดหนุนไม่ขาดสาย ผู้คนส่วนใหญ่ต่างถือของกินติดไม้ติดมือกันคนละอย่างสองอย่าง พลางเดินไปกัดกินไปเป็นระยะ

ภาพความเจริญรุ่งเรืองและมีชีวิตชีวาเช่นนี้ ในต่างประเทศแทบไม่หลงเหลือให้เห็นแล้ว ทว่าในประเทศเซี่ยกัว มันกลับไม่ได้สูญหายไปเพราะการรุกรานของเหล่าสัตว์กลายพันธุ์แต่อย่างใด

แนวป้องกันตามแนวชายฝั่งคือที่มาแห่งความอุ่นใจของชาวเมืองหนิงเฉิง อีกทั้งมนุษย์เป็นสัตว์สังคม ยิ่งอยู่รวมกันเป็นกลุ่มคนมากเท่าไร ก็ยิ่งเกิดความรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูกมากขึ้นเท่านั้น

เมื่อเรื่องเหนือมนุษย์ถูกเปิดเผยสู่สาธารณะ การฟื้นคืนชีพของสิ่งอาถรรพ์ก็ยิ่งมีมากขึ้นเรื่อยๆ แม้ว่าสิ่งอาถรรพ์ที่ทรงพลังส่วนใหญ่จะถูกทางการกวาดล้างไปแล้ว แต่พวกสิ่งอาถรรพ์ตัวเล็กตัวน้อยก็ยังคงผุดขึ้นมาไม่หยุดหย่อน อย่างเช่นสิ่งอาถรรพ์หมาชิบะสายหื่นที่เพิ่งโผล่มาช่วงนี้ หากใครโดนมันสิงสู่ก็จะเกิดความหื่นกระหายอย่างบ้าคลั่ง ทำให้เหยื่อสูญเสียพลังหยางไปมหาศาล

นอกจากนี้ ยังมีสิ่งอาถรรพ์จากเรื่องเล่าสยองขวัญในเมืองอย่างพวกผีในตู้เสื้อผ้า ผีใต้เตียง ผีห้องน้ำ ผีกระจก และอื่นๆ ที่มักจะโผล่มาเป็นระยะๆ แถมยังชอบปรากฏตัวในห้องของคนที่อาศัยอยู่คนเดียวอีกด้วย