บทที่ 184 ความสามารถของเฉินป๋อ เหนือปุถุชนและคืนสู่ปุถุชน (สองตอนควบ 5,000 คำ)

บทที่ 184 ความสามารถของเฉินป๋อ เหนือปุถุชนและคืนสู่ปุถุชน (สองตอนควบ 5,000 คำ)

"ถุย ฉันก็เป็นแม่นายเหมือนกันแหละ!"

เมื่อได้ยินเฉินป๋ออ้างตัวว่าเป็นพ่อของเธอ อวี๋เสี่ยวยิ่งที่เพิ่งล้างผลไม้เสร็จที่อ่างล้างจานแล้วยกถาดผลไม้สานไม้ไผ่ออกมาจากห้องครัวก็ค้อนขวับใส่เขา พลางพูดอย่างอารมณ์เสีย

"น้องสาว เธอกินยาผิดขนานหรือเปล่าเนี่ย? ทำไมถึงได้คิดไปเองว่าตัวเองเป็นเด็กกำพร้าล่ะ?"

ในห้องรับแขก เฉินป๋อนั่งอยู่บนโซฟา มองดูเธอด้วยสีหน้าประหลาดใจ

เฉินป๋อกับอวี๋จื้อปัวเป็นเพื่อนซี้กันมานาน ตอนนั้นก่อนที่อวี๋จื้อปัวจะปลุกพลัง เงินทุนที่ต้องใช้ก็ยังยืมมาจากเขา เขาไปบ้านอวี๋จื้อปัวอยู่บ่อยๆ จึงสนิทสนมคุ้นเคยกับอวี๋เสี่ยวยิ่งเป็นอย่างดี

พ่อแม่ของอวี๋จื้อปัวก็ต้อนรับขับสู้เขาอย่างอบอุ่นเป็นกันเอง ความทรงจำของเขาไม่มีทางผิดพลาดไปได้อย่างแน่นอน

"ฉันก็โตมาโดยพึ่งพาอาศัยกันอยู่กับพี่ชายมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว นายความจำสับสนหรือเปล่าเนี่ย? ตอนฉันอยู่ ป.2 นายไปเตะบอลกับพี่ชายฉันแล้วกลับมา เสื้อผ้านายเลอะเทอะ กลัวพ่อแม่ด่า ก็ยังเป็นฉันที่ช่วยพวกนายซักเสื้อผ้าจนสะอาด นายลืมไปแล้วหรือไง?"

อวี๋เสี่ยวยิ่งวางถาดผลไม้ลงบนโต๊ะ หยิบแอปเปิลขึ้นมากัดคำหนึ่ง แล้วเอ่ยอย่างจริงจังเป็นเรื่องเป็นราว

"เป็นไปไม่ได้! ฉันยังเคยกินซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานฝีมือแม่เธอเลยนะ!" เฉินป๋อลุกพรวดขึ้นมาอย่างตื่นเต้นในทันที สายตาที่มองอวี๋เสี่ยวยิ่งเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นระแวดระวัง