บทที่ 167 ดัดแปลงความทรงจำ ราชินีมารดำ

บทที่ 167 ดัดแปลงความทรงจำ ราชินีมารดำ

"พี่ มีธุระอะไรกับหนูเหรอ หรือว่าจะกลับบ้านก่อนเวลา?"

อวี๋เสี่ยวยิ่งมองดูอวี๋จื้อปัวด้วยแววตาอยากรู้อยากเห็น

ในเวลานี้ ด้วยทรัพยากรมากมายที่อวี๋จื้อปัวมอบให้ เธอจึงก้าวไปถึงระดับ E ขั้นกลางแล้ว พลังที่เดิมทีทำได้แค่ปล่อยหมัดผ่านสายแลนไปชกคน บัดนี้พัฒนาจนสามารถใช้ทั้งมือและเท้าโจมตีได้ เรียกได้ว่าก้าวหน้าอย่างรวดเร็วมาก

"แต่ก็ยังอ่อนแอเกินไปอยู่ดี!"

อวี๋จื้อปัวทอดถอนใจในอก จากนั้นมองเธอด้วยสีหน้าเคร่งขรึมแล้วเอ่ยขึ้น "เสี่ยวอิ่ง เธอต้องจำไว้นะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอเป็นเด็กกำพร้าที่ไม่มีพ่อแม่ และเติบโตมาโดยพึ่งพาอาศัยอยู่กับพี่แค่สองคน!"

"หา?"

อวี๋เสี่ยวยิ่งทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไร ก็เห็นดวงตาของอวี๋จื้อปัวเปล่งประกายแสงสีแดงออกมา จากนั้นแววตาของเธอก็เปลี่ยนเป็นเหม่อลอยไร้ชีวิตชีวาไปโดยสิ้นเชิง

พร้อมกันนั้นริมฝีปากก็พึมพำออกมาอย่างเลื่อนลอย