บทที่ 157 เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา

บทที่ 157 เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา

"อุ๊ยตาย กินส้มจักรพรรดิเข้าไป เย็นฉ่ำชื่นใจจัง!"

ภายในห้องโถงที่ตกแต่งอย่างอบอุ่นของห้อง 103 ยูนิต 3 อาคาร 6 ชุมชนบ้านพักครอบครัวหมายเลข 3 แห่งหนิงเฉิง ร่างแยกแต่งหญิงของอวี๋จื้อปัวได้กลายร่างเป็นอวี๋จื้อปัวเวอร์ชันหญิงสาวผมยาว ท่าทางเย้ายวนชดช้อย กรีดนิ้วจีบกินส้มจักรพรรดิพลางส่งเสียงร้องออดอ้อนออกมา

อีกฟากหนึ่งของโซฟา พ่อของอวี๋จื้อปัวที่กำลังนั่งไขว่ห้างอ่านข่าวในมือถือเงยหน้าขึ้นมา มองดูเขาด้วยสีหน้ามืดครึ้มกลืนไม่เข้าคายไม่ออกจนมุมปากกระตุก

อีกด้านของห้องนั่งเล่น แม่ของอวี๋จื้อปัวที่กำลังปัดฝุ่นตู้เก็บของอยู่ก็แอบกระชับไม้ขนไก่ในมือแน่นขึ้นเงียบๆ

"โธ่ แม่คะ หนูก็บอกแล้วไงว่าหนูเป็นแค่ร่างแยก ให้หนูกินของไปก็เปลืองเปล่าๆ ไม่ต้องยกผลไม้มาวางให้อีกแล้วนะ" อวี๋จื้อปัวร่างหญิงโยนเปลือกส้มลงถังขยะพลางพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

"นี่คือร่างแยก ร่างแยก มันไม่ใช่ลูกชายเรา!" แม่ของอวี๋จื้อปัวสูดหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นก็ตัดความคิดฟุ้งซ่านแล้วเริ่มกวัดแกว่งไม้ขนไก่ต่อไป

"คุณ พรุ่งนี้ก็วันเกิดลูกแล้ว เตรียมวัตถุดิบไว้พร้อมหรือยัง? ตอนนี้ข้างนอกวุ่นวายมาก แถมยังอันตราย ช่วงนี้พวกเราอย่าเพิ่งออกไปข้างนอกเลยนะ"