บทที่ 140 กระแสคลั่งแห่งการปลุกพลัง

บทที่ 140 กระแสคลั่งแห่งการปลุกพลัง

จางชิงเป็นชายหนุ่มวัย 28 ปี มีอาชีพเป็นเจ้าของแผงขายปลา และมีทักษะการแล่ปลาขั้นเทพไร้ที่ติ

ทว่าหัวใจของเขากลับไม่ได้เย็นชาเหมือนมีดแล่ปลาเล่มนั้น

เขามีภรรยาที่นอนเป็นอัมพาตติดเตียง และลูกสาววัยสามขวบที่ป่วยเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว ทุกวันเขาต้องตื่นแต่เช้ามืดกลับดึกดื่นเพื่อขายปลา ตอนเที่ยงยังต้องหาเวลาแวะกลับบ้านไปดูแลภรรยาและลูกสาว แม้ว่าการขายปลาในแต่ละวันจะได้เงินไม่น้อย แต่ถ้าคิดจะรักษาลูกสาวให้หายดีและติดขาเทียมดีๆ ให้ภรรยาสักคู่ เงินเหล่านี้ก็ยังห่างไกลจากคำว่าเพียงพออยู่มาก

เขาเพิ่งจะอายุ 28 ปีเท่านั้น แต่ภายใต้ภาระอันหนักอึ้งของชีวิต บนศีรษะจึงเริ่มล้านก่อนวัย และแนวไรผมก็ร่นถอยไปข้างหลังไม่น้อย

วิถีชีวิตที่ยุ่งเหยิงและจิตใจที่แบกรับความกดดัน ทำให้เขาดูเหมือนคนอายุสามสิบกว่าปี

เมื่อเหลือบมองเวลาก็เห็นว่าใกล้จะเที่ยงวันแล้ว จางชิงถอดถุงมือออกด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม เก็บกวาดข้าวของอย่างเรียบง่าย แล้วยิ้มพลางวานให้พี่หลี่แม่ค้าขายผักข้างๆ ช่วยดูแผงให้ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เดินข้ามถนนไปยังจุดที่จอดรถจักรยานไฟฟ้าของตนไว้ เสียบกุญแจแล้วก้าวขึ้นคร่อม

พอนั่งลงบนรถจักรยานไฟฟ้า เขาก็ทอดถอนหายใจออกมาแผ่วเบา รอยยิ้มบนใบหน้าหุบลง ถูกแทนที่ด้วยความหม่นหมองหนักอึ้ง

ในสายตาของทุกคน เขาคือพ่อค้าผู้มีน้ำใจและยิ้มแย้มแจ่มใสอยู่เสมอเวลาค้าขาย แต่ในใจจะทุกข์ระทมแค่ไหน มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่รู้ดี