บทที่ 137 ราคาของปราณเซียน

บทที่ 137 ราคาของปราณเซียน

"ปัวปัวนายโอเคไหมเหมียว?" ม่ออวี้ยกหัวขึ้น มองดูอวี๋จื้อปัวที่กำลังชักกระตุกด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทว่าไม่ได้ร้อนรนเป็นมดบนกระทะร้อนเหมือนเมื่อก่อนที่คอยวิ่งวนรอบตัวเขาพลางร้องเหมียวๆ อีกแล้ว

เพราะมันเคยเห็นอวี๋จื้อปัวชักกระตุกมาหลายต่อหลายครั้งจนชินชาไปนานแล้ว

เนิ่นนานทีเดียวกว่าอวี๋จื้อปัวจะสงบลงจากอาการชักกระตุกอย่างรุนแรงได้อย่างสิ้นเชิง เขายันตัวลุกขึ้นนั่งพิงเตียงโดยเอาหมอนหนุนไว้ที่เอว สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน

เขาเอื้อมมือไปลูบหัวม่ออวี้ "ไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง!"

จากนั้นก็กัดฟันกรอดขึ้นมา "ไอ้ร่างแยกนี่ แม่งโรคจิตชัดๆ!"

ร่างแยกมีความทรงจำทั้งหมดของร่างต้น และหลังจากก่อร่างขึ้นมาแล้ว ก็จะมีนิสัยส่วนหนึ่งของร่างต้นด้วย ซึ่งเห็นได้ชัดว่าร่างแยกครั้งนี้ สืบทอดด้านที่บ้าคลั่งและสุดโต่งที่สุดของร่างหลักไป ปกติดูเป็นคนเงียบขรึมพูดน้อย แต่พอคลั่งขึ้นมา แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่เว้น