บทที่ 87 แปดประตูด่านพลังช่วยวีรบุรุษ

บทที่ 87 แปดประตูด่านพลังช่วยวีรบุรุษ

"แต้มอารมณ์ +99 แต้ม!"

"แต้มอารมณ์ +66 แต้ม!"

เมื่อเทียบกับแต้มอารมณ์หนึ่งหรือสองแต้มที่คนธรรมดามอบให้ แต้มอารมณ์ที่ผู้เหนือมนุษย์ระดับแข็งแกร่งมอบให้นั้นมีมากกว่ามาก ซึ่งทำให้อวี๋จื้อปัวรู้สึกประหลาดใจระคนยินดีอยู่บ้าง

ในตอนนั้นเอง เสียงก็ดังออกมาจากช่วงท้องของมารดำ :

"แกจับได้ยังไงว่าฉันเป็นใคร?"

มารดำสับสนอย่างมาก เขามั่นใจว่าตัวเองแอ๊บเป็นสาวน้อยน่ารักได้เหมือนสุดๆ ทั้งลงท้ายประโยคด้วยคำว่า 'นะค้า' แถมยังตบท้ายด้วย 'งื้อๆๆ' คนทั่วไปไม่มีทางดูออกแน่นอน

อวี๋จื้อปัวมองอีกฝ่ายด้วยสายตาประหลาดใจทันที "นายเคยเห็นสาวน้อยน่ารักที่ไหนเจอผีตอนกำลังเผชิญหน้ากับความเป็นความตาย แล้วแชทมาส่งเสียงงื้อๆๆ บ้างล่ะ? ฉันสงสัยนายตั้งนานแล้ว แค่ยังไม่แน่ใจเต็มร้อย เสียดายก็แต่มือถือของฉันเนี่ย..."

พอพูดถึงประโยคท้าย อวี๋จื้อปัวก็มีสีหน้าเสียดายอย่างยิ่ง หากไม่ใช่เพราะยังไม่แน่ใจเต็มร้อยว่ามีปัญหา และกลัวว่าการเก็บมือถือจะทำให้มารดำสงสัย เขาก็คงไม่ต้องเสียมือถือไปฟรีๆ เครื่องหนึ่งแบบนี้