บทที่ 67 ผู้ใดขัดขวาง ล้วนต้องฟัน

บทที่ 67 ผู้ใดขัดขวาง ล้วนต้องฟัน

หลินหว่านจวินจากไปแล้ว ทว่าคราวนี้แตกต่างจากการที่ร่างอรชรไหววูบแล้วหายตัวไปจากที่เดิมเหมือนก่อนหน้า เพราะเธอฉีกมิติแล้วเดินจากไป

อวี๋จื้อปัวถึงกับมองเห็นกลิ่นอายอันบ้าคลั่งที่แผ่ออกมาจากพลังงานมิติด้านในหลังจากที่มิติถูกฉีกกระชากออก ในสภาพแวดล้อมเช่นนั้น ขอเพียงเขาก้าวเข้าไป ก็คงถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ในพริบตา

แต่หลินหว่านจวินกลับสามารถแทรกตัวเข้าไปในมิติเช่นนี้ได้ หากมิใช่เพราะควบคุมวิชาลับในการเคลื่อนย้ายผ่านห้วงมิติบางอย่างได้ ก็คงต้องพึ่งพาร่างกายอันแข็งแกร่งในการข้ามผ่านห้วงมิติ เพื่อทำการเคลื่อนย้ายระยะไกล

อวี๋จื้อปัวไม่ได้บอกข้อมูลอย่างละเอียดเกี่ยวกับกิเลนให้หลินหว่านจวินฟัง เขาเพียงเล่าอย่างเรียบง่ายว่าตนใช้อาคมสายฟ้าชักนำอัสนีสีชาดช่วยเหล่านักพรตระเบิดสัตว์ประหลาดจนตาย ส่วนเรื่องอื่นล้วนรายงานไปตามความจริง

ส่วนหลินหว่านจวินนั้น ตอนที่ได้ยินว่าเทือกเขาที่มังกรปีกแห่งความมืดเข้ายึดครองกลายเป็นสีเทาขาวไปทั้งแถบ เธอก็ตื่นเต้นจนมือสั่นเทา หลังจากซักถามข้อมูลของกลุ่มนักพรตทั้งห้าคนจนชัดเจนแล้ว ก็แทบรอไม่ไหวที่จะฉีกมิติจากไปทันที

อวี๋จื้อปัวไม่เคยเห็นหลินหว่านจวินเสียกิริยาถึงขนาดนี้มาก่อนเลย