บทที่ 47 คาถาอัญเชิญย้อนกลับและโลกราตรีนิรันดร์

บทที่ 47 คาถาอัญเชิญย้อนกลับและโลกราตรีนิรันดร์

โลกราตรีนิรันดร์ (แหล่งกำเนิดสิ่งมีชีวิตแห่งความมืด)

เหนือผืนแผ่นดิน สายลมเยียบเย็นหวีดหวิวเกรี้ยวกราด

นี่คือโลกที่มืดมิดตลอดทั้งปี ในอากาศอบอวลไปด้วยพลังวิญญาณมืดเข้มข้น และสสารแห่งความมืดที่มีอยู่ทุกหนทุกแห่ง

บนท้องฟ้า เมฆหมอกทะมึนหนาทึบ ยามเมฆสายฟ้าสีแดงเสียดสีปะทะกัน ห้วงมิติก็บิดเบี้ยว มีสายฟ้าอันน่าสะพรึงกลัวแลบแปลบปลาบกระโดดโลดเต้นอยู่ภายใน

ในโลกอันมืดมิดใบนี้ แม้แต่สายฟ้าก็ยังเป็นสีแดงเข้ม

เมฆสายฟ้าที่นี่ล้วนเป็นสีแดง ราวกับดูดซับสสารลึกลับบางอย่างเข้าไป ยามปะทะกัน มีอสรพิษสายฟ้าแหวกว่ายปั่นป่วนอยู่ในหมู่เมฆ และมีสายฟ้าสีแดงฟาดผ่าลงสู่ผืนดินเป็นระยะ

ยิ่งเมฆสายฟ้ามีสีเข้มเท่าไร สายฟ้าภายในก็ยิ่งน่าสะพรึงกลัวขึ้นเท่านั้น เมฆสายฟ้าสีเข้มที่สุดนั้น สายฟ้าข้างในสามารถผ่าฉีกห้วงมิติให้แหลกสลายได้โดยตรง

และสายฟ้าสีแดงเหล่านี้ ก็เป็นหนึ่งในแหล่งกำเนิดแสงเพียงไม่กี่แห่งของโลกใบนี้

ที่นี่มีฝนพรำโปรยปรายอยู่ตลอดทั้งปี บนผืนดินมีกระแสน้ำนับไม่ถ้วนไหลมารวมกัน ก่อนจะไหลลงสู่รอยแยกที่ผ่าแผ่นดินราตรีนิรันดร์ออกเป็นเสี่ยงๆ นับไม่ถ้วนในท้ายที่สุด