บทที่ 37 เดินบนผิวน้ำ

บทที่ 37 เดินบนผิวน้ำ

"ปีกกล้าขาแข็งแล้วนี่ เจ้าปลาตัวน้อย ปากหวานก้นเปรี้ยว กล้ามาหลอกเจ๊เหรอ!" หวังอันเกอยิ้มเย็นชา

"ฉันก็ว่าอยู่ ทำไมพอเห็นหน้าเขาทีไรถึงอยากขยี้หัวทุกที" ซูฉ่ายอิงมีสีหน้ากระจ่างแจ้ง

"แล้วก็แมวตัวนั้นอีก ชัดเจนเลยว่าเป็นตัวเดียวกับที่เขาช่วยไว้" หวังอันเกอเสริมขึ้นมา ซึ่งนี่เป็นสิ่งที่เธอเพิ่งไปเช็กจากกล้องวงจรปิดมาทีหลัง

"ฉันน่าจะเดาออกตั้งนานแล้ว ตอนที่ผอ. ปรากฏตัวยังวางมือบนหัวเขาอยู่เลย ถ้าไม่ใช่เพราะจิตใจใสซื่อบริสุทธิ์ ผอ. ไม่มีทางทำท่าทีสนิทสนมแบบนั้นกับคนอื่นแน่" ซือจวินฟางพูดจาเป็นพวกเก่งหลังเกม ด้วยสีหน้าราวกับกุนซือผู้รอบรู้

ส่วนอวี๋จื้อปัวที่คืนร่างเดิมแล้วนั้น ก็นั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น ข้อศอกซ้ายค้ำไว้บนต้นขา เอียงตัวก้มหน้า ใช้ฝ่ามือปิดตาทั้งสองข้าง (อีโมจิเอามือปิดหน้าในวีแชท)