บทที่ 11 ลางสังหรณ์วาบขึ้นมา ย่อมต้องมีเรื่องใหญ่?

บทที่ 11 ลางสังหรณ์วาบขึ้นมา ย่อมต้องมีเรื่องใหญ่?

สำหรับข้อเสนอของหวังอันเกอที่ชวนให้ไปยืนดูผู้แข็งแกร่งระดับ D ตีมอนสเตอร์นั้น อวี๋จื้อปัวปฏิเสธในใจอย่างไร้ความลังเลโดยสิ้นเชิง!

เพราะตั้งแต่ตอนปลุกพลัง ท้องของเขาก็หิวโซสุดๆ แล้ว จากนั้นเดิมทีตั้งใจจะไปกินที่ร้านเกี๊ยว แต่กลับเกิดเรื่องวุ่นวายพรรค์นี้ขึ้นเสียก่อน ทำให้จนถึงตอนนี้เขายังไม่มีอะไรอุ่นๆ ตกถึงท้องเลยสักคำ

"ช่างมันเถอะ ไปหาอะไรกินก่อนค่อยว่ากัน แต่ก่อนจะกิน ยังไงก็ต้องโอ๋แม่ให้สงบลงก่อน" อวี๋จื้อปัวคิดในใจ พลางก้มมองสายที่ไม่ได้รับหลายสายในประวัติการโทรจนอดรู้สึกเสียวสันหลังวาบไม่ได้

เมื่อโทรกลับไป สายก็ต่อติดในเวลาอันรวดเร็ว

"ปัวปัว? ปัวปัวใช่ไหมลูก?" เสียงจากปลายสายดังขึ้นมา ทว่ากลับไม่มีการต่อว่าอย่างที่อวี๋จื้อปัวคาดคิดไว้ เสียงของแม่สั่นเครือเล็กน้อย แฝงความหวาดกลัวและความระมัดระวังเอาไว้