กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 8 เลือกคาถาลวงตา
เมื่อเดินพ้นประตูใหญ่ของโรงพยาบาลออกมา เฉินป๋อเพื่อนรักยังคงไม่ตื่น นอนหลับปุ๋ยอยู่บนพื้นหญ้าข้างรถสกูตเตอร์ไฟฟ้า
อวี๋จื้อปัวเหลือบมองหวังอันเกอแวบหนึ่ง ความหมายชัดเจนแจ่มแจ้งมาก: เธอทำเขาสลบ จะไม่รับผิดชอบปลุกให้ตื่นหน่อยเหรอ
หวังอันเกอเข้าใจได้ในทันที ก่อนจะอธิบายว่า “เรื่องการมีอยู่ของสำนักเสินเซิ่งห้ามเปิดเผยกับคนธรรมดา ฉันจะไม่โผล่ไปให้เพื่อนของนายเห็นแล้วกัน นายจัดการเองนะ เดี๋ยวฉันจะส่งที่อยู่ให้ทางวีแชท ถ้าพรุ่งนี้ฉันไม่ว่างมารับ นายก็ไปรายงานตัวคนเดียวเลย แล้วถือโอกาสทดสอบความแข็งแกร่งด้วย สวัสดิการของสำนักเสินเซิ่งน่ะดีมากเลยนะ ถึงตอนนั้นก็อย่าลืมล่ะ!”
พูดพลางให้อวี๋จื้อปัวแอดวีแชทของเธอ จากนั้นก็หมุนตัวก้าวเดินจากไป ขณะเดินก็รูดยางรัดผมจากข้อมือขาวผ่องขึ้นมาคาบไว้ที่ปาก สองมือรวบเรือนผมที่สยายยุ่งเหยิง เผยให้เห็นลำคอระหงขาวเนียน พอผูกผมเสร็จเรียบร้อย ก็โบกมือให้เขาโดยไม่หันกลับมา ก่อนจะล้วงกระเป๋าสองข้างแล้วเดินจากไปอย่างมาดมั่น
โคตรจะเท่เลยจริงๆ!
“แล้วพี่จะกลับยังไงล่ะครับ!” อวี๋จื้อปัวไม่อยากปล่อยให้เธอจากไปแบบเท่ๆ ฝ่ายเดียว จึงตะโกนไล่หลังไป
หวังอันเกอล้วงกุญแจออกมาจากกระเป๋าแล้วกดปุ่ม ริมถนนที่ไม่ไกลออกไปมีมอเตอร์ไซค์สุดเท่คันหนึ่งกะพริบไฟหน้ารับ