บทที่ 4 เบิกเนตร

บทที่ 4 เบิกเนตร

แม้จะบอกว่าเป็นโรงพยาบาล แต่จริงๆ แล้วที่นี่คือศูนย์บำบัดทางจิตเพื่อเลิกติดอินเทอร์เน็ต ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี 2004 ในยุคสมัยที่บรรดาผู้ปกครองมองว่าเกมออนไลน์คือมหันตภัยร้ายแรง การบำบัดด้วยไฟฟ้าที่ศูนย์แห่งนี้ใช้เคยโด่งดังไปทั่วหนิงเฉิงอยู่พักหนึ่ง

อวี๋จื้อปัวเคยได้ยินชื่อโรงพยาบาลแห่งนี้ ตอนเด็กๆ พ่อแม่ยังเคยเอาชื่อที่นี่มาขู่เขาอยู่เลย ทว่าโรงพยาบาลปิดตัวลงไปตั้งแต่ปี 2013 แว่วมาว่ารักษาจนมีคนตาย ตอนนั้นเขาเพิ่งจะอายุแปดขวบ ย่อมไม่ได้มีความทรงจำฝังลึกอะไรนัก

ดับเครื่องรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าแล้วดึงกุญแจออก ทั้งสองคนลงจากรถมายืนอยู่หน้าประตูทางเข้าโรงพยาบาล

ภายใต้ความมืดมิดยามราตรี โรงพยาบาลร้างตั้งตระหง่านเงียบงันราวกับกรงขังอันมืดมิด กำแพงโรงพยาบาลขาดการซ่อมแซมมาเนิ่นนานจนมีรอยแตกร้าวเป็นแนวยาวหลายจุด บนกำแพงเก่าทรุดโทรมมีเถาตีนตุ๊กแกขึ้นปกคลุมจนเต็ม เหนือแนวกำแพงขึ้นไปคือรั้วตาข่ายไฟฟ้าสูงสองเมตร แม้จะขึ้นสนิมเขรอะไปหมดแล้ว แต่ก็ยังพอมองออกถึงความน่าเกรงขามในอดีต

รั้วตาข่ายไฟฟ้ามีรูโหว่อยู่หลายแห่ง ไม่รู้ว่ามีใครเอาหินปาไว้ ทั้งสองเดินมาที่หน้าประตูรั้ว มองลอดประตูเหล็กขึ้นสนิมเข้าไปด้านใน ลานด้านในมีวัชพืชขึ้นรกชัฏ พื้นคอนกรีตแตกหัก มีเศษอิฐหักเกลื่อนกลาดกระจัดกระจาย