บทที่ 2 แมวดำ

บทที่ 2 แมวดำ

พอเห็นอวี๋จื้อปัวหันหลังเผ่นแน่บไป แมวดำก็พลันเชิดหน้าขึ้นด้วยความเย่อหยิ่ง แม้สีหน้าของมนุษย์กับแมวจะไม่เหมือนกัน แต่สีหน้าของมันกลับให้ความรู้สึกหยิ่งผยองอย่างบอกไม่ถูก ราวกับพอใจในพลังของตัวเอง และในขณะเดียวกันก็ดูแคลนมนุษย์ที่ขลาดเขลาเมื่อครู่นี้

จากนั้นมันก็เริ่มก้มหัวเลียหน้าอกตัวเอง ตรงนั้นมีบาดแผลลึกปรากฏอยู่อย่างเห็นได้ชัด เพียงแต่มันมีขนสีดำสนิท แผลจึงดูไม่เด่นชัดนัก

เห็นได้ชัดว่า การเอาชนะหมาดำที่มีขนาดตัวใหญ่กว่าตัวเองหลายสิบเท่า มันไม่ได้ชนะมาโดยไร้รอยขีดข่วน

ส่วนอีกด้านหนึ่ง อวี๋จื้อปัวไม่ได้วิ่งหนีไปไหน เขาแค่น้ำลายสอกับเลือดหมาดำที่นองเต็มพื้นต่างหาก

หมาโดนแมวฆ่าตายแล้ว คราวนี้ก็ไม่ต้องมานั่งคิดเรื่องฆ่าหมาเอาเลือดว่าจะทารุณไหม แค่เก็บเลือดมาก็จบเรื่อง