บทที่ 18: มีฝีมืออยู่จริงๆ

บทที่ 18: มีฝีมืออยู่จริงๆ

คำพูดของไป๋ซ่งที่ว่า “คนข้างล่างตามการพัฒนาของบริษัทไม่ทัน” ทำให้ผู้ใต้บังคับบัญชาสิบกว่าคนในที่นั้นเงียบกริบ ต่างรู้สึกตึงเครียดอยู่ในใจ

ทุกคนรู้ว่าประธานไป๋เป็นผู้ถือหุ้นตั้งต้นที่ถือหุ้นมากที่สุดในบริษัท และมีสิทธิ์ยับยั้งมติได้ด้วยเสียงของตัวเองเพียงคนเดียว

เรื่องสำคัญของบริษัทจะเดินหน้าต่อได้หรือไม่ ล้วนขึ้นอยู่กับท่าทีของเขา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการโยกย้ายบุคลากรทั่วไป

คำพูดเมื่อครู่ของประธานไป๋แสดงความไม่พอใจที่มีต่อพวกเขาอย่างชัดเจน

โดยเฉพาะผู้รับผิดชอบโครงการที่มีงบลงทุนระดับสิบล้านหยวนคนนี้

ในใจเขาเริ่มจินตนาการถึงจุดจบของตัวเองไปสารพัดแล้ว

เพียงแต่เขายังไม่เข้าใจว่าตัวเองพูดผิดตรงไหน