บทที่ 300

บทที่ 300

เสียงเคาะประตูดุจดั่งเคียวมรณะคร่าชีวิต ส่งผลให้ทั่วทั้งร่างของเหวินเข่อซินสั่นเทาไปหมด

"เปิดประตู ตรวจห้องครับ" ด้านนอกมีแพทย์คนหนึ่งสวมเสื้อกาวน์สีขาวสวมแว่นตา ดูสุภาพและอ่อนโยน

เขาคือแพทย์เจ้าของไข้ของเป่าตงนั่นเอง

เหวินเข่อซินส่ายหน้า เอ่ยติด ๆ ขัด ๆ ว่า "ไม่ล่ะค่ะ ลูกของฉันนอนหลับไปแล้ว อย่าไปรบกวนเขาเลยค่ะ"

"ไม่ได้ การตรวจห้องคือหน้าที่ของเรา และยังคำนึงถึงความปลอดภัยของเด็กด้วย ต้องให้ผมเข้าไปดูและตรวจดูแผลหน่อยครับ"

แพทย์ดันแว่นตาขึ้น เคาะประตูต่อด้วยน้ำเสียงที่ยังคงถือว่าอ่อนโยน

เหวินเข่อซินรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นกัน

หากว่าด้านนอกเป็นแพทย์จริง ๆ และทำให้การรักษาอาการของเป่าตงล่าช้าไปจะทำอย่างไรเล่า

เธอกลับตัวหันไปมองเป่าตง ซึ่งยังคงนอนหลับลึกอยู่