บทที่ 280

บทที่ 280

หุ่นกระดาษเดินนำอยู่เบื้องหน้า

เมื่อทุกคนล่วงรู้ว่าผู้ที่ทำหน้าที่นำทางคือหุ่นกระดาษ สีหน้าของแต่ละคนก็อดที่จะมีความไม่ธรรมชาติปรากฏขึ้นมาไม่ได้

ตอนแรกที่ไม่รู้ก็ยังไม่เท่าไร แต่พอรู้เข้าแล้ว ไฉนถึงได้รู้สึกชวนขนหัวลุกขึ้นมาเช่นนี้เล่า

คนเป็น ๆ แท้ ๆ กลับกลายเป็นหุ่นกระดาษไปเสียได้

แม้ว่าเดิมทีพวกเขาจะเชื่อเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว แต่ว่าวันนี้เผชิญกับความตกใจกลัวมากจนเกินไปแล้ว ทุก ๆ ความเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยก็สามารถทำให้พวกเขาตื่นตระหนกได้ทั้งสิ้น

ประตูใหญ่ของคฤหาสน์เปิดออกเองโดยอัตโนมัติไปทั้งสองด้าน

พื้นดินที่ปูลาดด้วยหินกรวดมีความเกลี้ยงเกลาเป็นประกายเงางาม

สองข้างทางเดิน โคมไฟสนามรูปทรงเป็นเอกลักษณ์ต่างส่องแสงไฟสีเหลืองนวลออกมา มีแมลงเม่าตัวเล็ก ๆ กำลังบินวนรอบโคมไฟอยู่

เดินผ่านช่วงทางเดินนี้ไป รูปปั้นสีดำขนาดมหึมาก็ตั้งตระหง่านขวางหน้าทุกคนเอาไว้ ราวกับเงาทมิฬผืนใหญ่