บทที่ 262

บทที่ 262

"ดูท่าทางแล้วหลี่เพ่ยอี๋คงไม่ยอมลุกขึ้นมาง่าย ๆ"

อู๋ชิวชิวเอ่ยกระซิบเบา ๆ กับจวงเต๋อหวา

ถึงแม้ช่วงนี้จะทำอะไรไม่ได้สักอย่าง แต่สถานการณ์ในตอนนี้ต่อให้เป็นคนตาบอดก็ดูออก

"ไม่รู้ว่าเป็นสถานการณ์อีท่าไหนเหมือนกัน เมื่อครู่ปู่รองก็ไม่ได้เล่ารายละเอียดเสียด้วย เจ้าหลี่เพ่ยอี๋นี่ไปทำเรื่องสะเทือนฟ้าสะเทือนดินอะไรมากันแน่ เธอ ณ์ดูสิ ขนาดคนตระกูลหลี่เองยังไม่ยอมมาส่งเธอเป็นครั้งสุดท้ายเลย พวกเพื่อนบ้านพวกนี้ยิ่งพากันปิดประตูกันสนิท"

ราวกับกลัวว่าจะต้องเปื้อนเปรอะอัปมงคลอะไรเข้าสักอย่าง

จวงเต๋อหวากวาดสายตามองรอบ ๆ ท่ามกลางดวงตาเหล่คู่นั้น เปล่งประกายความฉลาดหลักแหลมออกมาอย่างหาได้ยากยิ่ง

อู๋ชิวชิวพยักหน้ารับ

ปู่รองกับคุณม่อเริ่มร่ายคาถาขึ้นมาอีกครั้ง

พอดีกับที่ข้าง ๆ มีบ้านหลังหนึ่งเปิดประตูออกมา สาดน้ำสกปรกใส่ลงไปในคูน้ำ แล้วทำท่าจะหมุนตัวกลับเข้าบ้าน