บทที่ 236

บทที่ 236

"ตอนไหนที่รู้ตัวงั้นเหรอ"

หานอวิ้นถามเธอ

อู๋ชิวชิวถือรูปถ่ายเอาไว้ เงียบงันอยู่นานสองนาน

เธอนึกถึงคุณแม่ยังสาวบนรถไฟขึ้นมาได้

การได้เป็นแม่คนครั้งแรก มองดูเด็กน้อยแต่กลับเต็มไปด้วยความรักล้นปรี่

เดินทางไกลหลายพันลี้เพื่อไปรับอัฐิของสามีกลับมา บนหลังอุ้มเด็กน้อยอายุไม่กี่เดือนโดยไม่เอ่ยปากบ่นสักคำว่าเหนื่อยยาก

ทั้งที่ตัวเองก็เป็นเพียงเด็กสาวอายุสิบเก้าปีแท้ ๆ

แต่พานอวิ๋นลำบากยากแค้นถึงเพียงนั้นแล้ว ทำไมคนพวกนั้นถึงยัง...

"ฉันบังเอิญเห็นมือของเธอ สีผิวไม่ตรงกับสีผิวบนใบหน้า"