บทที่ 227

บทที่ 227

ตระกูลหลัวไม่มีทางรู้เรื่องเหล่านี้ได้

ทว่าหนังตะลุงชุดนี้กลับไปสะกิดความทรงจำที่มืดมนที่สุดและไม่อยากจดจำที่สุดในก้นบึ้งหัวใจของเธอขึ้นมา

ความทรงจำช่วงนี้จะติดตามเธอไปชั่วชีวิต

สองพี่น้องคู่นี้ก็จะติดตามเธอไปชั่วชีวิตเช่นกัน

"ตึง ๆ ตึง"

ศีรษะที่เกล้าจุกแกะคู่กลิ้งมาหยุดอยู่ข้างเท้าของอู๋ชิวชิว พร้อมกับกะพริบตาปริบ ๆ

"ในที่สุดเธอก็นึกออกแล้วสินะ"

ศีรษะอีกใบอยู่บนลาดไหล่ของเธอ "สิ่งที่ตัวเองทำลงไป ทำไมถึงไม่ยอมรับผิดชอบล่ะ"

"ไอ้คนขี้ขลาด ไอ้คนขี้ขลาด ฮิ ๆ ๆ"