บทที่ 202

บทที่ 202

ผ่านไปสิบนาที เธอกลับมาดู ปรากฏว่าหวีหายไปแล้ว

อู๋ชิวชิวชะโงกตัวอยู่บนขอบหน้าต่าง สายตาทอดมองไปเบื้องหน้า

"เอาของที่ฉันให้ไปแท้ ๆ แต่กลับไม่ยอมแม้แต่จะมาพบหน้า"

"แม่ทัพหาน ฉันรู้ว่าเป็นคุณ"

ต่อให้หานอวิ้นตั้งใจจะไม่ให้เธอเห็น เธอก่อมองไม่เห็นเป็นธรรมดา

ทว่า สิ่งนี้ไม่ได้ขัดขวางการรับรู้ของเธอเลยแม้แต่น้อย

เธอกลับสัมผัสถึงการมีอยู่ของหานอวิ้นได้อย่างชัดเจน

บางที อาจเป็นเพราะหยกชิ้นที่อยู่บนคอชิ้นนี้

หลังจากอู๋ชิวชิวพูดจบ ก็ยังคงไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ กลับมา