บทที่ 155

บทที่ 155

บรรยากาศมืดสลัวยิ่งนัก

มืดสลัวเสียจนวัตถุรอบกายต่างกลายเป็นเงาทึบไปหมด

ทว่าเธอกลับสามารถมองเห็นใบหน้าของคนเหล่านี้ได้อย่างชัดเจน

หญิงชราหายตัวไปแล้ว

คนพายเรือไม่โยกไม้พายต่อแล้ว

แต่กลับส่งเสียงร้องเพลงบทเดิมอยู่ใต้สะพาน

อู๋ชิวชิวไม่แน่ใจว่าคนพายเรือคนนี้กับคนพายเรือเมื่อครู่เป็นคนเดียวกันหรือไม่

แต่เธอสังเกตดูอย่างละเอียด

ภายใต้เสื้อกันฝนฟางของคนพายเรือดูราวกับว่างเปล่า