บทที่ 151

บทที่ 151

ทุกคนหันไปมองทางนอกลานบ้าน

คนบ้าจิ่วอ้อมแขนกอดไหใบหนึ่งไว้ข้างหนึ่ง ยืนอยู่ด้านนอกมองอู๋ชิวชิวผมยาวด้วยความตื่นเต้นดีใจสุดขีด

หานอวิ้นสะบัดมือทีหนึ่ง เหวี่ยงอู๋ชิวชิวผมยาวลงไปกองกับพื้น

ดูเหมือนว่าใบหน้านี้ ต่อให้จะเหมือนกับอู๋ชิวชิวราวกับพิมพ์เดียวกัน เขาก็สามารถแยกแยะออกได้ในพริบตาว่าใครเป็นใคร

เปลือกนอกก็เป็นเพียงเปลือกนอก

สิ่งที่เขารู้จักอู๋ชิวชิวนั้นรู้จักผ่านทางจิตวิญญาณ ไม่เคยเป็นรูปลักษณ์ภายนอกเลย

อู๋ชิวชิวผมยาวไอออกมาสองสามครั้ง

เธอเมินเฉยต่อคนบ้าจิ่ว สีหน้าเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายคาดเดาไม่ได้

ส่วนคนบ้าจิ่วเองก็เมินเฉยต่อกลิ่นคาวเลือดเต็มพื้นและผู้คนแปลกประหลาดเช่นกัน พุ่งพรวดตรงเข้ามาในลานบ้านราวกับในสายตามองเห็นแผ่นหลังของอู๋ชิวชิวคนเดียวเท่านั้น