บทที่ 139

บทที่ 139

เธอไม่มีความสามารถในการคิด ราวกับจิตสำนึกที่ไม่รู้ว่าตนเองมีตัวตนอยู่เพื่ออะไร

ทว่าเสียงของกระดิ่งหมื่นวิญญาณกลับคล้ายมีแนวทางนำทางขึ้นมา

เธอไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องทำเช่นนี้ แต่กลับเดินตามความรู้สึกนั้นลงจากเขาไปอย่างไร้สติ

ล่องลอยไปเช่นนั้น ไม่รู้ว่าล่องลอยไปนานเท่าใด

คล้ายว่าเธอได้เข้าไปในป่าไผ่แห่งหนึ่ง

ไผ่ทุกต้นที่นี่เติบโตเหมือนกันหมด

เธอเดินผ่านดวงวิญญาณที่หลงทางจำนวนมาก วิญญาณเหล่านี้ล้วนเป็นดวงจิตที่ไม่ครบถ้วน

บ้างก็มองรอบกายอย่างไร้จุดหมายเช่นเดียวกับเธอ

บ้างก็กำลังครุ่นคิด จากนั้นก็ร้องไห้ฟูมฟาย