บทที่ 133

บทที่ 133

อู๋ชิวชิวไม่ได้หน่วงเหนี่ยวเวลา

เรื่องที่ควรจะถามก็ถามไปหมดแล้ว เธอออกจากบ้านชั้นเดียวโดยไม่ได้สนใจว่าตัวเองไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน บนหัวก็ยังมีแผล รีบกระโดดขึ้นรถมุ่งหน้ากลับหมู่บ้านสกุลอู๋ทันที

เวลากระชั้นชิดเข้ามาทุกที

ยิ่งลากยาวนานเท่าไหร่ คนที่ต้องตายก็อาจจะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น

ตอนเจ็ดโมงกว่าในยามค่ำคืน อู๋ชิวชิวก็กลับมาถึงหมู่บ้านสกุลอู๋

ระหว่างทางเธอเห็นรถของอวี๋กู้ยังชนคาอยู่กับโขดหิน หน้ารถยุบลงไปเล็กน้อย

เด็กรับใช้สิบสองคนปั้นจากกระดาษพันด้วยผ้าสีแดงตามตัว กำลังร่ายรำอย่างสนุกสนาน บนใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม

ทางกลับบ้านยังคงคุ้นเคยเช่นเคย

เพียงแต่ รถสามล้อพ่วงเครื่องของเธอนั้นถือว่าอวสานสิ้นชื่อไปอย่างแท้จริงแล้ว