บทที่ 130

บทที่ 130

"ม... แม่ยาย..."

อู๋ชิวชิวยื่นมือออกไป

"ยัยหนูโง่ เจ็บไหมลูก ยายอยู่นี่แล้ว"

ยายมองอู๋ชิวชิวอย่างเงียบ ๆ แววตาประดุจสายน้ำ อ่อนโยนเช่นเคยไม่เคยเปลี่ยน

ตั้งแต่อายุยังน้อยอู๋ชิวชิวก็ไม่มีพ่อไม่มีแม่ มีเพียงยายที่ประคับประคองพึ่งพาอาศัยกันมา

ในโลกทัศน์ของอู๋ชิวชิว ยายคือคนที่ยิ่งใหญ่ที่สุด อ่อนโยนที่สุด และรักเธอมากที่สุดในโลก ไม่มีใครเทียบได้

ยายสอนให้เธอยืนหยัดในโลก สอนวิธีวางตัวปฏิสัมพันธ์กับผู้คน สอนไม่ให้ยอมแพ้ต่อโชคชะตา และสอนให้มีชีวิตรอดต่อไปอย่างดี

ยายคือแหล่งที่มาของความรู้สึกปลอดภัยในชีวิตเธอ

เปรียบดั่งขุนเขาที่ไม่มีวันก้าวข้ามผ่าน เปรียบดั่งสายน้ำที่โอบกอดความอ่อนโยน และเปรียบดั่งเปลญวนที่ปลอบประโลมเธอในยามนิทรา คือทุกสิ่งทุกอย่างตลอดสิบแปดปีที่ผ่านมาของเธอ