บทที่ 117

บทที่ 117

รองเท้าผ้าโบราณไม่ได้มีแค่คู่เดียว ราวกับว่าในศาลามีคนยืนอยู่เต็มไปหมดในชั่วพริบตา ต่อกันไปทีละคนทีละคน

แถมยังมีเสียงหอบหายใจดังฟืดฟาดติด ๆ กันอีกด้วย

พวกเขาราวกับกำลังพิจารณาสำรวจเธอ

สายตาดั้งที่เหนียวเหนอะหนะนั่นตกลงบนหัวของอู๋ชิวชิว ใกล้มาก ใกล้เสียจนน่ากลัว

ระหว่างนั้นอู๋ชิวชิวไม่ได้เงยหน้าขึ้นเลยแม้แต่น้อย

หากไปล่วงเกินบรรพบุรุษตระกูลอู๋เหล่านี้เข้า เกรงว่าคงจะต้องเกิดเรื่องราววุ่นวายขึ้นมาอีกแน่

ดังนั้นอู๋ชิวชิวจึงปล่อยให้พวกเขาสำรวจตามใจชอบ

ผ่านไปราว ๆ สองถึงสามนาที ความรู้สึกที่ถูกจ้องมองนั้นจึงค่อย ๆ หายไป

รองเท้าผ้าโบราณคู่ที่อยู่หน้าสุดเดินอ้อมตัวเธอไป ทีละก้าวเดินมุ่งหน้าออกไปทางนอกศาลา