บทที่ 103

บทที่ 103

ทุกคนต่างพากันบอกว่า นี่คือชะตากรรมของเธอ

บอกให้เธอยอมรับชะตากรรมเสีย

บางครั้งเธอก็อยากจะถามฟ้าดินจริง ๆ ว่า ท่ามกลางฟ้าดินนี้ ไม่มีที่ให้เธอได้ยืนหยัดอยู่เลยจริง ๆ หรือ?

กระทั่งตอนนี้ แม้แต่คนรอบข้างก็ยังไม่สามารถรอดพ้นไปได้

ความขมขื่นแผ่ซ่านเอ่อล้นอยู่ในปาก

สีหน้าของอู๋ชิวชิวไร้ซึ่งความรู้สึก

เธอเพียงแค่อยากจะมีชีวิตอยู่รอดต่อไปเหมือนคนธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น

"หากเกิดมาถูกกำหนดให้โดดเดี่ยวอ้างว้างและยากลำบาก เช่นนั้นก็ถือเสียว่าชีวิตนี้ของฉันเกิดมาเพื่อเผชิญกับเคราะห์กรรม ต่อสู้กับผู้คน ต่อสู้กับฟ้าดิน และต่อสู้กับภูตผี"

"ความสุขสนุกสนานนั้นมีอยู่เหลือล้น"