บทที่ 100

บทที่ 100

จนกระทั่งหานอวิ้นหายตัวไปจนหมดสิ้นแล้ว อู๋ชิวชิวจึงทำทีเป็นหมุนตัวไปล้างไม้ถูพื้นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ผ่านไปไม่ถึงสองวินาที

อู๋ชิวชิวก็หันกลับมาอีกรอบ

หอพักว่างเปล่าไร้ผู้คน

เขามองสายตาที่ดูคล้ายจะผิดหวังเล็กน้อยของเด็กสาว คิ้วกระบี่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย นัยน์ตาฉายแววซับซ้อนบางอย่าง

ในที่สุดก็จากไปจนได้

บางสิ่งบางอย่างไม่ใช่สิ่งที่เขาควรจะไขว่คว้า

ช่วงบ่ายอู๋ชิวชิวไปเข้าเรียน

ใกล้เวลาเลิกเรียน คิวคิวก็มีข้อความส่งเข้ามา