บทที่ 97

บทที่ 97

เมื่อเห็นภาพถ่ายได้อย่างชัดเจน รุ่นพี่ถึงกับขาอ่อนแรง

ล้มลงไปกองกับพื้น เอ่ยเสียงสั่น "นี่คืออะไร อะไรกัน"

เหตุใดจึงมีภาพถ่ายขนาดหนึ่งนิ้วขาวดำของพวกเธอในหอพักได้

นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว

อู๋ชิวชิวรีบปีนขึ้นไปบนระเบียง ชะโงกครึ่งตัวออกไปมองด้านบน

เบื้องบนคือท้องฟ้าสีขาวโพลนไร้จุดสิ้นสุด

ตรงขอบดาดฟ้า มีศีรษะลูกหนึ่งชะโงกลงมามองเธอ

เพียงชั่วพริบตา ศีรษะลูกนั้นก็หดกลับไป

อู๋ชิวชิวราวกับถูกสายฟ้าฟาด