บทที่ 79

บทที่ 79

อู๋ชิวชิวเพิ่งจะเดินไปถึงริมขอบ เผลอเตะก้อนกรวดสองก้อนกลิ้งตกลงไป ก้อนกรวดหายลับไปอย่างรวดเร็ว

ลึกจนมองไม่เห็นก้นบ่อ

หากกระโดดลงไปคงเหลือเพียงซากกระดูกที่ไม่หลงเหลือแม้แต่ชิ้นเดียว

ไม่แปลกใจเลยที่ในถ้ำมีเพียงโครงกระดูกของหญิงสาวเจ็ดแปดร่าง

เกรงว่าส่วนใหญ่คงกระโดดลงไปจนร่างแหลกเหลวไม่มีชิ้นดี

แม่มดเอ๊ย สมควรตายเสียจริง

อู๋ชิวชิวสบถด่าในใจ

เธอนอนราบลงตรงปากถ้ำ ยื่นท่อนบนออกไปด้านนอกแล้วมองขึ้นไปบนยอดเขา

เห็นร่องรอยการเสียดสีของโซ่เหล็กอยู่ทั้งสองฝั่ง