บทที่ 77

บทที่ 77

คำพูดของคุณปู่เต๋อซานเปรียบเสมือนการเติมพลังงานลงไปในผืนน้ำนิ่งสงบ

ก่อให้เกิดระลอกคลื่นกระเพื่อมไหวเป็นระลอก ๆ

"คุณบอกว่าเคยพบเขาอย่างนั้นหรือคะ"

ความเหนื่อยล้าตลอดหลายวันที่ผ่านมาของอู๋ชิวชิวพลันมลายหายไปในพริบตา แม้กระทั่งบาดแผลตรงหัวไหล่ก็ยังรู้สึกดีขึ้นมากอย่างเห็นได้ชัด

คุณปู่เต๋อซานนั่งขัดสมาธิอยู่บนเต็งกัง ในมือถือกล้องยาเส้นทองเหลือง

เขาสวมหมวกใบหนึ่ง ใบหน้าที่อยู่ใต้ปีกหมวกเต็มไปด้วยร่องริ้วรอยลึกโหล ทั่วทั้งใบหน้าคราคร่ำไปด้วยรอยเหี่ยวย่น ทุกร่องรอยคูหาล้วนเป็นร่องรอยแห่งกาลเวลา

เปรียบดั่งเปลือกไม้โบราณที่แห้งเหือด ถูกกาลเวลาสูบความชื้นจนหมดสิ้น ย่นยู่ยี่แนบติดไปกับกระดูก กระจุดด่างดำแห่งวัยชราจำนวนมาก ยิ่งทำให้คุณปู่เต๋อซานดูชราภาพลงไปถนัดตา

เมื่อได้ยินดังนั้น คุณปู่เต๋อซานจึงสูบยาเส้นเข้าไปเฮือกหนึ่งด้วยอาการสั่นเทา

ท่ามกลางกลุ่มควันยาเส้นที่ลอยโขมง อู๋ชิวชิวก็ได้ยินคุณปู่เต๋อซานเอ่ยขึ้นว่า "นั่นมันกี่ปีมาแล้วนะ ห้าสิบ หรือหกสิบปีแล้วมั้ง เฮอะ ฉันจำไม่ได้แล้วล่ะ"