บทที่ 57

บทที่ 57

"ฉันยืนอยู่ตรงนี้มาตลอดเลยเหรอ?"

อู๋ชิวชิวขมวดคิ้วเล็กน้อย

"ฉันตื่นนอนแล้วอยากชวนเธอไปเป็นเพื่อนเข้าห้องน้ำ หาตัวเธอเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ เลยเดินหาไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเห็นเธอยืนอยู่ตรงนี้ไม่ไหวติงเลยสักนิด"

ฉีจิ้งกอดแขนตัวเอง รู้สึกว่ายืนอยู่ตรงนี้แล้วค่อนข้างหนาว

อู๋ชิวชิวเอื้อมมือไปหยิบกิ๊บติดผมข้างใบหูของฉีจิ้งออก ซึ่งกิ๊บอันนั้นได้เกี่ยวเอาเส้นผมของฉีจิ้งติดหลุดมือออกมาหลายเส้นจนเธออดอุทานเบา ๆ ไม่ได้

"ตอนนี้ของจริงแล้ว" อู๋ชิวชิวพึมพำ

"อะไรจริงไม่จริงนะ?" ฉีจิ้งมองอู๋ชิวชิว

อู๋ชิวชิวเอ่ย "ฉันเพิ่งหลุดเข้าไปในภาพหลอนหลายชั้น เจอเธอตั้งหลายคน ถ้ามีความรู้สึกเจ็บแปลบ แปลว่าตอนนี้คือของจริง"

ฉีจิ้งถาม "งั้นสรุปว่ามีความรู้สึกเจ็บไหมล่ะ?"